Oosterweilanden en Engbertdijksvenen maandagavond 15 juni 2026
Nu we weer met vaste voet op Twentse grond staan, moeten we maar eens kijken hoe het vogelleven in een paar bekende biotopen erbij staan. We eten daarom na de oppasmiddag in Borne zodat we al een eindje op weg zijn naar een van de outskirts van Twente: Vriezenveen en omgeving. We gaan eerst kijken bij de zandafgraving aan de Oosterweilanden, waar het kan vriezen of dooien, zelfs hartje zomer. Er lijkt met een grote shovel veel van het zand en oevervegetatie weggeschoven te zijn en het water staat vrij hoog; geen goede omstandigheden voor steltlopers in ieder geval (standje vriezen dus). We zien desondanks nog een adult en juveniel tureluur. De jonge tureluur heeft groengele poten waar de adult die oranje heeft. Ook de snavel is nog niet zo gekleurd. In eerste instantie denk je: zit daar een groenpoot- of bosruiter. Maar de kortere snavel en andere bouw zetten dat idee weer aan de kant. Een kleine plevier scharrelt rond, een brandgans vangt schijnbaar een vreemd geurtje op, scholeksters zitten dichtbij te foerageren, (jonge) nijlganzen laten zien dat zij mooi gekleurd zijn en aan die kleurwedstrijd wil een putter ook wel meedoen. Net als we weg willen rijden landt een wulp die behoefte heeft aan een fris bad. Prachtig om dat badderen te observeren.
Juveniele tureluur tussen nijlganzen
Juveniele tureluur
Kleine plevier voor nijlganzen
Brandgans
Scholekster
Juveniele nijlgans
Putter
Wulp, fris gewassen
Vervolgens gaan we naar de Engbertdijksvenen om een stukje te wandelen en uiteraard meteen goed om ons heen te kijken. Beide lukt, de omgeving is weer weergaloos mooi in het avondlicht en enkele leuke soorten laten zich zien. Drie soorten die zich wel laten horen, maar niet zien zijn: tuinfluiter, spotvogel en kwartel. Nou ja, we gaan ze niet dwingen, graag of helemaal niet. Af en toe is er ook een leuke ontmoeting met andere liefhebbers van dit gebied en haar vogels. Mooi dat de grauwe klauwier zich af en toe laat zien, hoewel hij behoorlijk mensenschuw is en daarom op respectabele afstand blijft. De geelgors is wat toeschietelijker en een boompieper en roodborsttapuit zie je hier ook meestal wel. De kneus laten zich moeilijk fotograferen. De juveniele vogeltjes zijn erg rap, een goede foto lukt niet, maar in het tegenlicht ziet het er toch nog sfeervol uit, vind ik. Voor de grasmus geldt eigenlijk hetzelfde wat de foto betreft, maar zo tussen het graan en gras zit hij toch erg sfeervol te wezen. De twee afsluitende foto's geven een beeld van de prachtige omgeving.
