De weerprofeten hebben beloofd dat deze dag de minst mooie dag van de week zal worden met de meeste regen. Daarom hebben we vandaag een bezoek aan de grot van Dargilan gepland. Dat is ook vrijwel de enige overdekte activiteitsmogelijkheid in deze streek; de dichtstbijzijnde grote stad en/of museum is op uren rijden van onze camping vandaan. In de ochtend valt het weer nog alleszins mee. We gaan lopend boodschappen doen bij de plaatselijke supermarkt en doen op de terugweg een terrasje aan voor cappuccino. Na de lunch komt de voorspelling echter wel uit, vanaf ongeveer 13.00 uur begint het gestaag te regenen en het zal niet eerder ophouden dan vanavond laat.
De grot van Dargilan is een kwartiertje rijden over hobbelige weggetjes. De grot is in 1880 ontdekt door Jean Sahuquet en in 1888 onderzocht door de speleoloog Édouard-Alfred Martel. De grot heeft twee verdiepingen. Het plafond van de bovenste zaal ligt 30 meter onder de grond. De onderste zaal bereiken we via een trap en reikt tot een diepte van 120 meter. Uiteraard zijn er veel stalagmieten en stalagtieten te zien. Het flauwe ezelsbruggetje leert dat tieten hangen, dus de stalagtieten hangen aan het plafond. Stalagtieten en stalagmieten groeien met ongeveer drie centimeter per eeuw. De roze getinte kleuren van de wanden zijn veroorzaakt door ijzer en kalkspaat. De onderste zaal is werkelijk indrukwekkend met veel draperieën aan de wanden en soms een grote zuil. De laatste foto laat de grootste zuil zien van 16 meter hoog en 9 meter breed. Op de bodem zijn vier waterbassins boven elkaar met kristalhelder water dat uiteindelijk in de Jonte uitkomt. Grappig en illustratief is een vaas met plastic tulpen die 34 jaar geleden in de grot is neergezet en nu al helemaal versteend is met een dun laagje.
De foto's heb ik met mijn iPhone gemaakt, dat werkt hier beter dan met een camera.
 |
| Il pleut. |
