Peter vraagt ik of ik vanavond nog mee wil om te kijken of de steenuilen weer op hun plek zitten en dan hopelijk iin beter licht dan de laatste keer. Uiteraard wil ik dat en na het avondeten gaan we meteen op pad. Maar de steenuilen waren blijkbaar gewaarschuwd en laten zich niet zien, ook nadat we nog even een rondje in het gebied gereden hebben. Peter stelt voor om dan maar naar de Engbertdijksvenen te gaan onder het motto: een dag zonder grauwe klauwieren is een dag niet geleefd. En voor je het weet zijn de vogels ook weer gevlogen naar tropisch Afrika. Wij vinden het een van de mooiste zomergasten, met een krachtige snavel en met een zeer herkenbaar geluid. Ook de wat nerveuze zijwaartse beweging van de staart is kenmerkend. Deze soort geeft gelukkig wel thuis, vooral juveniele vrouwtjes laten zich mooi zien. De juveniele vrouwtjes hebben een langere handpenprojectie dan de adulten. Ook een juveniel mannetje laat zich zien. De vrouwtjes hebben niet zo'n Zorromasker als de mannetjes, maar wel een prachtig geschubde borst. Wat een schoonheid. Ik begin met een uitgebreide ode aan de grauwe klauwier, waarbij ik niet altijd veel crop; zo hoop ik de de vogels wat beter in de omgeving te laten zien. De namen van de overige vogels die we zien, staan onder de foto's. Oh ja, op de terugweg rijden we nog even langs de steenuilenplek. Eentje zit op het dak, helaas in het felle tegenlicht; die foto belandt in de prullenbak.
Grauwe klauwier, juveniel vrouwtje
Grauwe klauwier, juveniel mannetje
 |
Geelgors
 |
Geelgors
