donderdag 2 april 2026

Agelo-Ottershagen-Denekamp 2 april 2026

Een lang bericht vandaag over een afwisselende dag vogelen.

Marco Hansté gaat vanmiddag laten zien waar de takkelingen zitten die regelmatig op de socials voorbij komen. Dat is een mooi vooruitzicht, maar voordat het zover is, gaan Peter, Joke en ik eerst op pad naar de vogelkijkhut Ottershagen. Aangezien we al aardig in de goede richting zitten, rijden we eerst een rondje over de Ageler Es; we vragen ons namelijk af of de blauwe kiekendieven er nog zijn en natuurlijk ook of we ze kunnen waarnemen. Op beide vragen kunnen we bevestigend antwoorden. eerst zien we het mannetje laag over het veld jagen. Even later zien we een vrouwtje dat door een kraai achtervolgd wordt. De lichtomstandigheden zijn beroerd en de vogels vliegen ook op enorme afstand. Hier een soort bewijsplaatje.

Blauwe kiekendief (vrouw) achtervolgd door een kraai.

Na een onderhoudend praatje met een man die zijn hond uitlaat en enthousiast naar onze activiteiten vraagt, rijden we verder naar Ottershagen. Het is nog vroeg in het jaar, de vogels zitten weer ver weg. Als er eenmaal pulletjes zijn die alle kanten op lopen, zullen ze wel dichterbij komen. Er worden in ieder geval driftig pogingen ondernomen om pulletjes te verwekken; zowel een gruttopaartje als een stelletje tureluurs doet zijn best. De grutto's kennen geen schaamte en daarom kunnen we ze mooi vastleggen, de tureluurs zijn wat bedeesder en voeren de handeling achter een pol gras uit. Het gruttofeestje laat ik wat uitgebreider zien, met voor- en naspel; de vogels maken er uitgebreid werk van, dus dat mag beloond worden.

Ja, wij vormen een paartje

De eerste avances

Het vrouwtje laat zich de liefkozingen welgevallen

Nou, vooruit dan maar

Et cetera

Het vervolg

Het afscheid zonder veel woorden

Het mannetje tureluur nadert het vrouwtje

De daad vindt achter het bosje plaats

Dat was het dan weer

Ook ander vogels laten zich zien, maar wij vinden het desondanks toch tamelijk rustig bij de vogelkijkhut. We horen of zien zelfs geen enkele wulp. Behalve de grutto's en tureluurs zien we nog wel bergeenden, wat andere eendensoorten, witte kwikstaarten, kieviten die te ver weg zitten voor een fatsoenlijke foto en een bescheiden aantal grauwe ganzen. Op een van de eilandjes zien we duidelijk een verlaten nest met ganzeneieren.

Bergeenden

Witte kwikstaart


Nest met eieren

Na een bak koffie lopen we vanuit de vogelhut over het zandpad naar het bruggetje. In de weilanden zien we nog meer grutto's en scholeksters. In de struiken en boompjes naast de weg horen en zien we roodborsttapuiten. Op de hoogste tak en dat betekent ook dat de foto's tegen de helle lucht in zijn genomen.

Twee grutto's en twee scholeksters

DE scholeksters gaan er vandoor

De grutto's volgen

Roodborsttapuit

Roodborsttapuit

We gaan ons geluk eens een eindje verderop zoeken, aan de Spiekweg tegen de Duitse grens aan. Na het Dinkelkanaal ligt daar nog een mooi stuk wetlands. Hier zien en horen we wel wulpen. Ook een fazant en knobbelzwanen laten zich hier zien naast de gebruikelijke watervogels. Vorig jaar om deze tijd zag ik hier de rode wouw die in het Duitse grensgebied broedt. Van deze prachtige vogel vandaag geen spoor. Één troost, met dit slechte licht zou hij niet uit de verf gekomen zijn op een foto. Op de weg naar deze wetlands zien we in de Dinkel nog drie paartjes kuifeenden. Een grote gele kwikstaart is ons net te snel af.



Wulp

Wulp

Wulp

Fazant

Knobbelzwanen

Dan nog waar het eigenlijk allemaal om te doen is vandaag: de takkelingen. Takkelingen zijn jonge vogels die nog niet echt kunnen vliegen, maar al wel uit het nest zijn en zich van tak naar tak kunnen verplaatsen. Ze worden nog door de ouders gevoerd tot ze in staat zijn zichzelf te redden. Hoewel de term niet alleen bedoeld is voor uilen, worden met takkelingen meestal jonge bosuilen bedoeld. Als enkele weken zien we foto's van takkelingen op de socials voorbij komen, we willen ze nu weleens live zien. Marco Hansté leidt ons, maar in eerste instantie zien we geen uilen. Wel een onthoofde houtduif die aan een tak hangt, waarschijnlijk een prooi ván, en een een lekker maaltje vóór de uilen. Een jongen die daar op zijn mountainbike rondfietst vertelt enthousiast dat hij gisteren drie takkelingen gezien heeft. Wij blijven speuren. Uiteindelijk ziet Peter de moeder-uil en even later zie ik twee takkelingen. Maar wat zitten de vogels hoog en verscholen tussen de takken. Het is een tour de force er nog enigszins fatsoenlijke foto's van te maken. Maar wat overheerst is het tevreden gevoel de takkelingen gezien te hebben; bij vogelen gaat het ons behalve om de foto's zeker ook om de beleving. Die is groots! we zijn ook net op tijd; eenmaal in de auto begint het flink te regenen.

Moeder uil

Takkelingen

Takkelingen

Takkelingen

Takkelingen