donderdag 28 november 2024

Wandelen om Markelo

Vanmorgen wandelen René en ik een mooi rondje om Markelo. Het is een route van Landschap Overijssel, getiteld Ommetje Markelose Berg. Vanuit het centrum gaat op deze mooie zonnige dag het langs de mooie Martinuskerk naar het Verzetsmonument op de Markelose Berg. Ik kan het niet laten daar me even te richten op het gezang van een heggenmus. De route voert langs twee onderduikholen voor Joden in WO II. We kunnen ons eigenlijk niet verplaatsen in de situatie van de onderduikers: meer dan een jaar je schuil houden in een bedompt hol half onder de grond, met alle gevaren om je heen. Toch bleef ook daar het menselijk instinct tot overleving en voortplanting doorwerken; tijdens het onderduiken is een kind verwekt en geboren, lezen we op het informatiebord. We genieten van de prachtige vergezichten over de akkers en de essen. Door het praten denk ik weinig aan fotograferen, maar een paar foto's kan ik nog plaatsen.



Heggenmus

Heggenmus



woensdag 27 november 2024

Ron Mueck - Voorlinden 11 nov 2024

Na een weekje Zeeland rijden we maandag 11 november terug naar huis. Wassenaar is maar een klein ommetje en biedt de gelegenheid in Museum Voorlinden de beeldententoonstelling van Ron Mueck te bezoeken die de laatste week ingaat. De Australische kunstenaar Mueck staat bekend om zijn hyperrealistisch uitgevoerde en meer dan levensgrote beelden. Hij heeft ruim 20 jaar als poppenmaker en  -speler gewerkt voordat hij de kunstenaarswereld intrekt. Zijn beelden zetten je aan het denken over wat de figuren zouden kunnen denken of voelen. Vaak word je in eerste instantie op het verkeerde been gezet. Dat had ik bijvoorbeeld bij een beeld uit de vaste collectie van Voorlinden dat op de eerste foto staat. Op het eerste oog dacht ik aan een gelukkig  ouder echtpaar op het strand. Hij houdt haar vast bij de arm en ligt met zijn hoofd op haar been. Een pose die je je voorstelt bij mensen die het goed met elkaar hebben. Maar zijn ze wel gelukkig? De man kijkt naar het strand. Naar wie of wat staart hij? Misschien naar iemand voor wie hij zijn vrouw de resterende tijd van zijn leven zou willen ruilen? En de vrouw? Kijkt ze met vertedering naar haar man? Of denkt ze: hoe heb ik het met deze saaie sukkel volgehouden; hoe verder? Ach, misschien mijmeren ze beiden wel over de vergankelijkheid van het leven; geboorte en dood zijn terugkerende thema's bij Mueck.

Niet dat mijn interpretatie de juiste is, maar zo is er bij elk beeld van Mueck wel een verhaal te bedenken. Voor de overige beelden van hem laat ik dat aan jezelf over. 


















Van een ander tentoonstelling heb ik een paar objecten gefotografeerd om die in een bewerking een persoonlijk tintje te geven. De hangende lamp op de laatste foto is bijzonder in de materiaalkeuze: plastic zakjes gevuld met water. Zoom maar eens in.







dinsdag 26 november 2024

Zuna en 't Groenedael 26 nov 2024

Vanmorgen gaan Peter en ik weer eens samen op pad. We rijden eerst naar Zuna. Uiteraard hopen we wat vogels te zien, maar we hebben na wat dagen vrij veel binnen zitten ook behoefte aan een wandeling. We parkeren dus de auto aan de Blokkendijk  en lopen een rondje om de Zunasche heide. We zien twee grote maaimachines die in staat zijn dwars door het moerassige gebied te rijden en te maaien. Reigers en ooievaars volgen de machines, wetend dat door het mixen van het water veel prooi naar boven komt. Een vogelaar zegt sombertjes dat er verder niet veel te zien is en dat ook de familie kraanvogel al een paar dagen op vakantie is. 


Ooievaar

Aan de Schoneveldsweg zien we een steenuiltje op een ons bekende locatie zitten. Hij heeft ons echter in de gaten en verdwijnt waarschijnlijk door een gat in het dak naar binnen. Jammer dus. Op de wandeling zien we alleen wat kramsvogels ver weg in een boom zitten. Als foto niet fraai, maar als herinnering aan deze wandeling voor mij functioneel.

Kramsvogels

We besluiten een rondje om het andere deel van de Zunasche heide met de auto te doen. Stel je voor dat we toch nog kraanvogels zien. Of het zo wezen moet: bijna aan het eind van ons rondje zien we op flinke afstand de voltallige familie (twee ouders en twee jongen) bij elkaar fourageren in een gemaaide maïsakker. Af en toe kijken ze op als er een kraai voorbij vliegt. Mooi dat ze er nog zijn. Dit alleen al maakt onze ochtend goed.

Kraanvogel

Kraanvogels

Kraanvogels

Kraanvogels

Kraanvogels

Graag wil ik nog even naar 't Groenedael. Ik ben er nu een aantal keren geweest en nog steeds heb ik het graf van mijn in 2008 overleden vriend Hans Stege nog niet gezien. Zijn broer Everard appte me hoe ik moet lopen. Als ik voor zijn graf sta, borrelen een aantal mooie herinneringen op aan Hans.

Het bezoek aan zijn graf levert ons eindelijk ook beelden en foto's van goudhaantjes op. Everard ziet ze vaker hier op de begraafplaats, wij slagen nu ook. De razendsnelle en kleine vogeltjes laten zich niet gemakkelijk fotograferen, maar als het lukt is de tevredenheid groot.

Goudhaan

Goudhaan

Goudhaan

Goudhaan

Tussendoor leg ik nog een van de vele pimpelmezen vast.

Pimpelmees

Op de terugweg zit een buizerd doodstil op de nok van een dak. Eerst denk ik dat het een nepvogel is. Het is echter een heuse buizerd en wat voor een. Door de haaksnavel denken wij beiden in eerste instantie aan een havik. Jammer dat die het niet is, maar deze flinkerd mag er ook zijn.

Buizerd



  


zondag 24 november 2024

't Groenedael 24 nov 2024

Deze zondagmiddag ga ik naar begraafplaats 't Groenedael in Almelo waar Everard al meerdere keren prachtige foto's van goudhaantjes heeft gemaakt. Dat moet mij toch ook lukken?! Kleinzoon Len heeft wel zin om mee te gaan. We zien een lawaaiige reiger heen en weer vliegen en een aantal gaaien. Maar goudhaantjes.....? Ja toch, daar vliegen er twee weg. Jammer dan. Len heeft ook veel belangstelling voor de grafstenen en hun opschriften. Vooral de data intrigeren hem. "Hoe lang geleden is deze mevrouw geboren?"  "Ach, kijk, dat kindje is op dezelfde dag gestorven als geboren." "Zou er ook iemand liggen die vóór 1900 gestorven is?" Samen proberen we een mogelijk verhaal bij de data te vertellen en praten we over hoe oud een mens kan worden en dat hij soms ook te jong sterft. Al keuvelend komen we zonder goudhaantjes weer terug bij de auto. Volgende keer beter? Nee hoor, dit was ook een genoeglijk samenzijn op een rustgevende plek. En die gaaien zijn toch ook prachtig!





zaterdag 23 november 2024

Zeeland 4 -- 11 nov 2024 extra's

Vandaag kijk ik de vogelfoto's van Zeeland nog even door en besluit er nog een paar te bewerken en hier te plaatsen. De bewerking is deels met de nieuwe DXO Photolab 8 gemaakt. Dat heeft een aantal mooie nieuwe opties. Het programma is echt een aanrader voor fotografen die een zeer goede RAW-bewerker  zoeken, met de beste ruisonderdrukker van dit moment.


Blauwe reiger

Roodborst

Parkganzen

Tureluur

Kleine zilverreigers

Steenloper

Wulpen (in monochroom)

Flamingo's

Geoorde fuut




woensdag 20 november 2024

Zierikzee 5 november 2024

Omdat het een grijze mistige dag is en de voorspellingen er niet op duiden dat dit vandaag gaat veranderen, besluiten we Zierikzee te bezoeken. Het blijkt een alleraardigste vissersstad te zijn op het eiland Schouwen-Duiveland en ook de grootste plaats van de gemeente Schouwen-Duiveland. Zierikzee heeft al vanaf het begin van de dertiende eeuw stadsrechten. Het stadje is vaak belegerd, door Vlamingen, geuzen, Spanjaarden. De stad is ook vaak getroffen door stadsbranden. 

Van de vele monumenten is de Sint-Lievensmonstertoren, in de volksmond ook Dikke Toren genoemd, het meest opvallend. De 62 meter hoge toren zou eigenlijk de hoogste ter wereld moeten zijn geworden, maar ja, dan moet er wel voldoende geld voor zijn natuurlijk. 

We lopen met een stadswandeling van Nancy enigszins gericht door het stadje. Een welkome pauze verzorgt het koffiehuis/lunchroom Roekoekoe dat heerlijk gebak heeft, waaronder een aantal glutenvrije soorten. 

Sint-Lievensmonstertoren

Karakteristieke gevelwoningen

Nieuwe Kerk (vervanger van afgebrande kathedraal)

We komen uit bij een pleintje met de verwachtingsvolle naam Plein Montmaertre. In de zomer worden hier in Montmartre-sfeer marktjes georganiseerd. Dan is het ook een heerlijk plekje om even uit te rusten op een bankje bij de fontein met spuwende kikkers. We zien meerdere oude en mooie gevelpanden als we door de stad lopen. Hieronder twee voorbeelden. Rechts is het gebouw De Haene, de oudste gevel in Zierikzee (14e eeuw). 

Plein Montmaertre


                                               


Het Havenplein is aan de ene kant begrensd met winkeltjes en cafeetjes. Aan de andere kant zie je onder andere de Gasthuiskerk, een wat vreemde mix van een voormalige handelsbeurs en een Nederlands-Hervormde kerk. Oorspronkelijk werden hier vreemdelingen en zieken opgevangen. Tegenwoordig is het een locatie voor evenementen of bijeenkomsten. De gevel is versierd met het wapen van Zierikzee, vastgehouden door een zeemeerman en een zeemeermin.


Havenkade met zicht op winkeltjes en cafeetjes.

Gasthuiskerk

We lopen verder langs  de oude haven naar de Zuidhavenpoort uit de 15e eeuw. Aan de andere kant ligt de Noordhavenpoort. De laatste stadstoren is de Nobelpoort, waar wij vandaag niet komen. 

Oude haven met op de achtergrond de Zuidhavenpoort

Zuidhavenpoort

Muur en beeld naast Zuidhavenpoort

Beeld van Ad Braat bij Zuidhavenpoort: moeder met achter haar een kind verscholen. De tekst erbij luidt: "Beproefd, maar niet gebroken". Het herinnert aan de watersnoodramp van 1953.

Noordhavenpoort

Ondanks het grijze en kille weer hebben we een aangename dag gehad in Zierikzee.