Omdat ik vanmorgen eerst andere afspraken heb, vertrekken Peter en ik om 13.00 uur pas om te gaan vogelen. 'Pas', omdat op dit uur van de dag het licht te scherp is. We merken ook dat er vrij veel trilling in de lucht is. Aan het eind van de middag wordt dat wel weer beter. We gaan toch vol goede moed op pad. Bij de Groene Delta is het meest bijzondere een motorbootje met twee mannen die dwars door de Doorbraak varen. Onderzoek? Laten we het hopen. Een tweede dissonant is een loslopende hond die bij de zandplaat waarop de steltlopers plegen te foerageren het water in springt. Als de eigenaar dichterbij komt, zie ik dat het een meisje van een jaar of 13 is. Ik leg haar uit waarom je de hond zeker in deze tijd niet los moet laten lopen. Of dat beklijft? Ik kan me niet anders voorstellen dat dit dan thuis ook vast normaal wordt gevonden. Zoals vele hondenbezitters zich nergens iets van aantrekken en hun viervoeters overal laten loslopen.
Terug naar het vogelen. Voordat de hond het water inspringt, hebben we een kemphaan en een aantal plevieren op de zandplaat gezien. In de verte loopt een tureluur, waarvan ik optimistisch dacht dat het een zwarte ruiter was. Van de vele zangvogels gaat alleen een zingende tjiftjaf mooi vrij zitten.
Kleine plevieren
Kleine plevier
Kemphaan
Kemphaan
Tureluur
Tjiftjaf
We gaan ons geluk nog even beproeven in de Engbertdijksvenen. We zijn vooral benieuwd of we de bonte vliegenvangers zien. Eigenlijk kan dat niet missen met zoveel nestkasten daar. En zou de grauwe klauwier al terug zijn? In het land zijn tot nu toe klauwieren op drie locaties gemeld. Hier zien we ze nog niet en een ons bekende vogelaar die een andere klauwierenbiotoop heeft bezocht, vertelt ons dat hij ook niets gezien heeft. We lopen een rondje en horen en zien bonte vliegenvangers, pimpel- en koolmezen, fitissen, roodborsttapuiten, grasmussen en zwartkoppen. Weer terug bij de auto raken we in gesprek met een aardig echtpaar uit Zutphen dat in deze omgeving gefietst heeft. De man vertelt dat hij fietsroutes maakt voor zijn website. Dan herinner ik mij dat ik hem eerder gesproken heb, toen we allebei kampeerden bij Haren in Noord-Brabant. Raar toeval toch?
Vandaag gaan we samen met Peter en Nancy wandelen vanaf het Arboretum Poortbulten bij De Lutte naar de Duivelshof. Truus Wijnen heeft een wandelroute in dit gebied in een van haar boekjes opgenomen, maar vandaag kiezen we de wandeling van Mooisteroutes.nl. Deze is echter nagenoeg gelijk aan die van Truus en dus ook erg mooi en afwisselend. De natuur is volop aan het ontbotten, de struiken en bomen komen steeds meer in blad en bloei te staan. Misschien is dit wel de mooiste tijd van het jaar in de natuur met de diverse schakeringen van al het lichte groen.
We beginnen bij Schenkerij Poortbulten met koffie en gebak om daarna met een slingertje door het prachtige Arboretum aan de wandelroute te beginnen. We zien al vrij snel twee reeën geschrokken uit het bos over prikkeldraad een weiland in rennen. Het kost moeite ze op de foto te zetten. Onderweg horen we vele vogels en zien er een stuk minder. Dat is dan weer het nadeel van de ontbottende natuur: de vogels kunnen zich beter verstoppen. Vooral de zwartkoppen zijn daar meesters in. Een niet al te goocheme buizerd heeft dat echter niet begrepen en kijkt open en bloot vanaf een tak ons aan. Een overvliegende raaf is niet genegen zijn afbeelding op mijn sensor achter te laten. Van de talloze roodborsten kan ik er twee op de foto zetten, twee ooievaars op het nest neem ik ook maar mee, maar het mooiste is toch wel een rode wouw. Helaas cirkelt hij behoorlijk hoog en is het licht slecht. Met DXO kan ik er nog wel iets van maken gelukkig. De overige beelden geven een indruk van de mooie omgeving tijdens deze wandeling. Na bijna 15 km arriveren we voldaan weer bij de auto.
Vandaag vertrekken we weer uit Suyderoogh. Helaas, maar we kijken terug op een zeer aangename midweek met mooi weer, een prachtige omgeving en vele vogels. Op de terugweg besluiten we de Twijzelermieden en Surhuizumermieden aan te doen. Die gebieden kennen we nog van een vorige keer. En bij beide gebieden hebben we een vergelijkbare ervaring als eerder daar: bij de Twijzelermieden zien we niet veel speciaals bij de vogelkijkhut (een ooievaarsechtpaar op het nest is natuurlijk wel mooi), hoewel ik wel duidelijk een roerdomp hoor, bij de Surhuizumermieden zijn meerdere soorten vogels goed waar te nemen. We zien en horen grutto's, graspiepers, brandganzen en grauwe ganzen, maar de meeste aandacht trekken de talrijke kemphanen. Vanuit de auto zijn ze goed en van dichtbij waar te nemen.
Bij de kemphanen zijn de mannetjes veel groter dan de vrouwtjes en heel variabel van kleur. We zien mannetjes in allerlei kleuren voorbij komen. Tussen het gras is het soms lastig ze op de foto te krijgen, maar een volgend moment lukt het erg goed. De vrouwtjes hebben geen variatie in kleur, ze zijn beige/grijs. Kemphanen zijn in principe doortrekkers, maar in Nederland broedt ook een bescheiden aantal. De mannetjes zijn bezig hun bekende baltskraag te ontwikkelen. Bij sommige kemphanen is de kraag al redelijk gevorderd, bij andere is de hals nog kaal. Ik dacht eerst dat deze de baltsveren al verloren hadden, maar ze zijn nog in ontwikkeling. Tussen nu en half mei begint de baltsperiode, waarbij mannetjes als in een toernooi met elkaar strijden. De winnaar is echter niet verzekerd van de vrouw van zijn keuze; de vrouw bepaalt met wie ze paart. Dus als zij toevallig op een wat meer bescheiden type valt, kun je je als man ook wat beheersen. Maar of de kemphaan-mannetjes zich dat ook realiseren.....
Opvallend is ook het schudden van de mantelveren wat de kemphanen soms doen bij het foerageren. Grutto's doen dat ook. Veel foto's want zeer veel variaties. De foto's tot aan de ooievaars zijn allemaal van kemphanen. De eerste kemphaan is een vrouw, de andere bij mijn weten alle mannetjes.
