Haaksbergerveen 4 februari 2026

Joke en ik gaan vanmiddag wandelen in het Haaksbergerveen, of eigenlijk is het een wandeling rondom het veen. We hebben gehoord dat aan het eind van de middag blauwe kiekendieven zich laten zien. Het is in ieder geval genieten van het heldere winterweer. We zien prachtig gekleurde spreeuwen, een elegante grote zilverreiger, een buizerd die door zwarte kraaien belaagd wordt, een andere buizerd tussen een groep meeuwen en grote groepen kolganzen en grauwe ganzen. Dan laten zich ook enkele kiekendieven zien, helaas op grote afstand, terwijl ik mijn korte telelens bij me heb. Maar het is prachtig om ze zo laag over het veld te zien jagen. 

Haaksbergerveen

Spreeuw

Grote zilverreiger

Buizerd aangevallen door zwarte kraaien

Buizerd reageert

Weer is de kraai lastig

Buizerd tussen meeuwen

Kolganzen

Grauwe ganzen

Grauwe ganzen

Blauwe kiekendief

Blauwe kiekendief

Vlak voordat we de grote vlonder op willen, zien we twee mannen met een grote vogel. Het blijkt waarachtig een imposante oehoe. De mannen vertellen roofvogelonderzoekers te zijn. Ze willen met behulp van de tamme oehoe een blauwe kiekendief vangen. Daarvoor is in het veen een net horizontaal opgesteld. De oehoe wordt daar als vijand van de kiekendief onder geplaatst. Nu is de hoop dat een blauwe kiekendief eropaf komt en in het net blijft hangen. De onderzoekers willen de kiek vervolgens zenderen om deze te kunnen volgen. De mannen laten een app met migratiestromen van andere kieken zien. Duidelijk te zien is dat ze broeden ter hoogte van de poolcirkel en op weg naar hun winterbestemming regelmatig stoppen. Een van de mannen houdt zich schuil in een klein tentje om meteen te kunnen reageren. In de vroege avond stoppen ze en nemen ze de oehoe weer mee. Fascinerend om dit mee te maken. Net als ik een frontale foto van de oehoe wil nemen, is mijn batterij helaas leeg. Beginnersfout, mag je wel zeggen.

Tamme oehoe

Als we tegen de schemer nog even tussen enkele vogelaars staan die allemaal hopen op blauwe kiekendieven, zien we er inderdaad enkele, maar te ver en donker voor een foto. Groepjes kraanvogels zijn ook op grote hoogte, maar laten zich iets beter vastleggen. Met hun getrompetter kondigen ze zich duidelijk aan.

Genseler vijvers 2 februari 2026

Het stralende weer nodigt echt uit om even te gaan vogelen vanmiddag. Ik ga een ronde om de Genseler vijvers maken, met de hoop op een mooie foto van de grote zaagbek en dan het liefst van het vrouwtje. Ook hoop ik koperwieken te zien. Peter heeft ze afgelopen weekend weer getroffen in een boom waarin ze vorig jaar ook al de bolletjes van de  klimop zaten op te vreten. Ik loop eerst een rondje om de zuidelijke vijver, waar de zaagbekken vaak zitten. Die tref ik helaas niet. Wel zie ik leven bij de klimop-boom. Eerst zie ik alleen merels, maar even later ook een paar koperwieken. Ook een flinke ekster landt in deze boom. Een houtduif kijkt toe. 

Merel

Merel

Koperwiek

Koperwiek

Koperwiek

Ekster

Houtduif

Ik vervolg mijn ronde, maar kan helaas de zaagbek niet vinden. Bij de beek kijk ik even of de ijsvogel thuis is. Die geeft echter niet thuis. Dan maar een rondje om de noordelijke vijver. Ik hoop de zaagbekken bij het eilandje te vinden. Daar zie ik echter alleen wat meerkoeten, maar met het mooie licht op het water is deze vogel ook zeker een foto waard. Een roodborstje dartelt wat tussen de takken en aan het eind van mijn ronde neem ik nog maar weer eens de mooie kuifeenden mee. 

Meerkoet

Roodborst

Roodborst

Kuifeenden

Wat te doen? Ik besluit de ronde om de zuidelijke vijver nogmaals te lopen; het kan immers verkeren. Halverwege zie ik een eend overvliegen en ik maak me sterk dat dit een zaagbek is. Ik haast me naar de plek waar deze geland moet zijn. En warempel, ik zie het vrouwtje dat echter meteen onderduikt. Er is geen ontkomen aan, ze is een prooi voor mijn camera als ze weer boven water komt. Prachtig hoe de veren van de natte kuif nog overeind staan. Poeh, wat ben ik blij met deze foto's, vooral de tweede. Als ik even later wat te dichtbij kom, vliegt ze weg. Ook een zwemmende aalscholver kiest het luchtruim, een spectaculair gezicht. 

Grote zaagbek, vrouw

Grote zaagbek, vrouw

Grote zaagbek, vrouw

Grote zaagbek, vrouw

Aalscholver

Aalscholver

Aalscholver

Aalscholver

Als ik verder loop hoor en zie ik staartmezen landen in een boom en meteen verder trekken. Met de grootste moeite kan ik er een vastleggen. 

Staartmees

Ik besluit nog even bij de beek te kijken of ik de ijsvogel kan vinden. Warempel, bingo! Halverwege zit zij (het is een vrouwtje) op een tak en schiet op het wateroppervlak en weer terug. Ik wacht wel een half uur om te zien of het tafereel zich herhaalt, maar dat gebeurt niet. Zittend op de tak is de ijsvogel echter ook mooi. Tijdens het wachten schiet ik wat foto's van mezen en een huismus die op een pot voer aan een boom afkomen; ook een wilde eend boven de beek ontsnapt aan de anonimiteit.  

Na 7,5 km wandelen, en met doorgestoken handen fiets ik tevreden terug naar huis. 

IJsvogel

IJsvogel

Pimpelmees

Huismus

Koolmees (links) en pimpelmees

Pimpelmees

Wilde eend 

Oelemars 31 januari 2026

Peter en ik willen de laatste mogelijkheid aangrijpen om het baltsgebied van de korhoenders op de Sallandse Heuvelrug in te trekken; in verband met het naderende balts- en broedseizoen is het gebied vanaf 1 februari verboden terrein. Als we om 8.30 vertrekken is het miezerig weer en onderweg regent het toch echt. We besluiten door te rijden, want op buienradar lijkt het regengebied vrij snel weer weg te trekken. Maar dat blijkt een misrekening. Op de heuvelrug regent het nog steeds en het is erg dampig en grijs. Buienradar wijst nu uit dat er steeds nieuwe regenclusters optreden. Dan maar terug naar huis, want dit heeft geen zin. Onderweg wordt het echter bij Almelo ongeveer droog.......Laten we dan toch maar even naar de Oelemars gaan. We treffen daar een vaste aardige bezoeker aan die vertelt zeven dagen per week, twee maal daags in de vogelkijkhut te zijn. De vogels kennen hem al; hij laat een filmpje zien dat een roodborst zaadjes uit zijn hand eet. Op het moment dat we binnenkomen filmt hij net een buizerd op de hoge stok. Die kunnen we nog net meepikken. Ook een zwarte kraai gaat later op die stok zitten. Op de grote plas zitten vele eenden in de verte op een ondiepe rand, we menen smienten te horen fluiten (fluiteenden is hun andere naam), onderscheiden kunnen we ze niet. Op de slikken voor de hut laten zich gelukkig af en toe watersnippen zien. We tellen in totaal zes van deze prachtige vogels. We nemen onze tijd en met ruim tweehonderd watersnippen op beeld en koude voeten komen we thuis. Een selectie hieronder.